टिटवाळा: (अजय शेलार ) गॅस सिलेंडरची टंचाई, वाढत्या किमती आणि अपुऱ्या पुरवठ्यामुळे सर्वसामान्यांचे जगणे दिवसेंदिवस कठीण होत चालले आहे. आधुनिक युगातही अनेक कुटुंबांना पुन्हा चुलीवर स्वयंपाक करण्याची वेळ आली आहे. मात्र या परिस्थितीचा सर्वाधिक फटका बसतोय तो समाजातील गरीब आणि विशेषतः वृद्ध महिलांना. ज्यांना आयुष्याच्या या टप्प्यावर विश्रांतीची गरज आहे, त्या आजही रोजच्या जगण्यासाठी संघर्ष करताना दिसत आहेत.
हातात काठी, डोक्यावर लाकडांचा भार आणि चेहऱ्यावर आयुष्यभराच्या कष्टांची रेषा — हे दृश्य आता अनेक गावांमध्ये आणि उपनगरांमध्ये सामान्य झाले आहे. या महिला रोज जंगलात किंवा रस्त्यालगत पडलेली लाकडे गोळा करतात, ती घरी आणतात आणि चूल पेटवून आपले व कुटुंबाचे पोट भरतात. गॅस मिळत नसल्यामुळे किंवा परवडत नसल्यामुळे हा पर्याय त्यांच्यासाठी अपरिहार्य बनला आहे.
चुलीचा धूर त्यांच्या आरोग्यावर गंभीर परिणाम करत आहे. डोळ्यांची जळजळ, श्वसनाचे आजार, सततचा खोकला आणि उष्णतेचा त्रास — हे त्यांच्या दैनंदिन आयुष्याचा भाग बनले आहे. वृद्ध वयात शरीर साथ देत नसतानाही या महिलांना श्रम करावे लागत आहेत. त्यांच्या आयुष्यातील ही वेदना कुणालाही सहज दिसत नाही, पण ती अत्यंत तीव्र आणि असह्य आहे. ही केवळ एका महिलेची कथा नाही, तर हजारो गरीब वृद्ध महिलांची सामूहिक व्यथा आहे. ज्या महिलांनी आयुष्यभर कुटुंबासाठी कष्ट केले, त्यांच्याच वाट्याला वृद्धापकाळातही संघर्षाचे जीवन येत आहे. शासनाच्या योजना कागदावर असल्या तरी त्या प्रत्यक्षात या गरजूंपर्यंत पोहोचत नसल्याचे चित्र स्पष्ट दिसते.
आज गरज आहे ती या समस्येकडे गांभीर्याने पाहण्याची. गॅसचा नियमित पुरवठा, परवडणाऱ्या दरात सिलेंडर आणि गरजूंसाठी विशेष सवलती यांची अंमलबजावणी झाली, तरच या महिलांना या धुराच्या जगातून मुक्ती मिळू शकते. अन्यथा, चुलीचा धूर आणि कष्टमय जीवन हीच त्यांची कायमची ओळख बनून राहील.
Leave a Reply